Instrukcja krok po kroku
Krok 1 — Ułóż cebulę warstwami.
Rozłóż cienko pokrojoną cebulę równomierną warstwą na dnie wolnowaru o pojemności od 5 do 7 litrów. Poświęć chwilę na rozłożenie cebuli, aby utworzyła w miarę równomierną warstwę, a nie stos — wieprzowina będzie na niej leżeć, a równomierna warstwa zapewni bardziej równomierne podparcie i równomierny kontakt z ciepłem od spodu.
Krok 2 — Dopraw wieprzowinę.
Osusz polędwiczkę wieprzową z każdej powierzchni ręcznikami papierowymi. Warto to zrobić, nawet jeśli wieprzowina będzie pieczona bezpośrednio w wilgotnym środowisku — osuszenie powierzchni pomaga soli równomiernie przylegać, a nie spływać z mokrego mięsa, i zapewnia lepszą penetrację przypraw. Posyp wieprzowinę solą koszerną i czarnym pieprzem, delikatnie dociskając dłońmi, aby przyprawa przywarła, a nie odpadała po przełożeniu do wolnowaru.
Krok 3 — Dodaj wieprzowinę i mus jabłkowy
Połóż przyprawioną polędwiczkę wieprzową bezpośrednio na warstwie cebuli, tłuszczem do góry, jeśli jest widoczna warstwa tłuszczu. Ułożenie tłuszczem do góry pozwala, aby tłuszcz, który jest obecny, polewał mięso podczas wytapiania się podczas pieczenia. Równomiernie polej wieprzowinę niesłodzonym musem jabłkowym, pozwalając mu spływać po bokach pieczeni do warstwy cebuli poniżej. Nie przejmuj się ilością — dwie szklanki wydają się dużo na tym etapie, ale większość zostanie wchłonięta przez mięso i cebulę w czasie pieczenia, a reszta skondensuje się w sosie.
Krok 4 — Gotowanie na niskim poziomie i powoli
Przykryj wolnowar i gotuj na niskim poziomie przez 6 do 8 godzin lub na wysokim poziomie przez 3,5 do 4 godzin. Wieprzowina jest gotowa, gdy jest bardzo miękka, a termometr z natychmiastowym odczytem włożony w najgrubszą część pieczeni wskazuje co najmniej 145°F (63°C), co jest minimalną temperaturą bezpieczną dla całych kawałków wieprzowiny przez USDA. W tej temperaturze wieprzowina będzie lekko różowa w środku, co jest całkowicie bezpieczne i daje najbardziej delikatny, soczysty rezultat. Gotowanie w temperaturze powyżej około 160°F daje bardziej suchy, bardziej wysmażony rezultat, który niektórzy wolą — wilgotne środowisko wolnowaru sprawia, że jest to bardziej wyrozumiałe niż piekarnik, ale nadal istnieje zauważalna różnica w teksturze między polędwicą wieprzową o temperaturze 145°F a 165°F. NISKI poziom przez pełne 6 do 8 godzin jest preferowaną metodą, aby uzyskać maksymalną delikatność i głębię smaku sosu.
Krok 5 — Odpocznij wieprzowinę.
Ostrożnie wyjmij polędwicę wieprzową z wolnowaru szczypcami lub dużą szpatułką cedzakową i przełóż ją na deskę do krojenia. Pozostaw do odpoczęcia na 10 minut przed pokrojeniem. To odpoczęcie nie jest opcjonalne — włókna mięśniowe pieczeni pieczonej przez wiele godzin są nasycone płynem, a krojenie natychmiast uwalnia większość tej wilgoci na deskę do krojenia, zamiast zatrzymywać ją w mięsie. Dziesięciominutowe odpoczęcie rozprowadza soki i zapewnia zauważalnie bardziej wilgotne plastry.
Krok 6 — Wykończ sos
Podczas gdy wieprzowina odpoczywa, wymieszaj cebulę i mus jabłkowy razem w wkładce wolnowaru. Cebula zmięknie całkowicie, a mus jabłkowy nabierze głębszego koloru i smaku. Mieszaj, aż utworzą spójny, rustykalny sos. Spróbuj i dopraw do smaku — szczypta soli, zmielony pieprz lub odrobina octu jabłkowego dla jasności, jeśli sos jest płaski. Jeśli wolisz gęstszy sos, przełóż zawartość wkładu do małego rondla i gotuj na wolnym ogniu na średnim ogniu przez 5 do 8 minut, aż osiągnie preferowaną konsystencję, lub wmieszaj zawiesinę mąki kukurydzianej (jedna łyżeczka mąki kukurydzianej wymieszana z jedną łyżką zimnej wody) i gotuj krótko na wolnym ogniu.
Krok 7 — Krojenie i podawanie.
Pokrój odpoczętą polędwicę wieprzową w poprzek włókien na plastry o grubości pół cala. Krojenie w poprzek włókien skraca włókna mięśniowe, dzięki czemu plastry są bardziej delikatne i łatwiejsze do pogryzienia niż plastry krojone w poprzek włókien. Ułóż na talerzu lub na osobnych talerzach i obficie polej każdą porcję sosem jabłkowo-cebulowym. Podawaj natychmiast, na ciepło.
Wskazówki dotyczące uzyskania najlepszych rezultatów
Użyj termometru z natychmiastowym odczytem. Chude mięso polędwiczki wieprzowej oznacza, że różnica między idealnie miękkim a rozczarowująco suchym mięsem to stosunkowo niewielki przedział temperatury wewnętrznej. Termometr eliminuje wszelkie domysły i pozwala wyjąć pieczeń w idealnym momencie. Aby uzyskać najbardziej soczysty efekt, ustaw temperaturę 63°C.
Nie pomijaj reszty. Dziesięć minut odpoczynku po wolnowarze jest naprawdę ważne dla chudej pieczeni, takiej jak polędwica wieprzowa. Poprawa wilgotności i konsystencji w porównaniu z krojeniem od razu jest znacząca i nie wymaga niczego poza cierpliwością.
Kroj w poprzek włókien. Przed krojeniem zwróć uwagę na kierunek włókien mięśniowych biegnących wzdłuż pieczeni, a następnie tnij prostopadle do nich. Dzięki temu uzyskasz delikatne, łatwe do zjedzenia plastry. Plastry krojone równolegle do włókien są zauważalnie twardsze i bardziej sprężyste, nawet w przypadku idealnie wypieczonej pieczeni.
Spróbuj i dopraw sos przed podaniem. Sos jabłkowo-cebulowy, który powstaje w wolnowarze, jest doskonały, ale warto go doprawić na koniec. Niewielka ilość octu jabłkowego rozjaśnia sos, który ma słodki, ale płaski smak. Szczypta soli wyostrza wszystkie smaki. Łyżeczka musztardy Dijon dodaje pikantnej złożoności. Spróbuj i zaufaj swojemu podniebieniu.
Rozważ wcześniejsze obsmażenie. Obsmażanie doprawionej polędwiczki wieprzowej na rozgrzanej patelni z łyżką oleju przez 2 do 3 minut z każdej strony przed włożeniem jej do wolnowaru pozwala uzyskać głęboko aromatyczną, karmelizowaną skórkę dzięki reakcji Maillarda – czego nie jest w stanie wytworzyć samo wilgotne ciepło wolnowaru. Wydłuża to czas przygotowania o około 10 minut i wymaga umycia jednej dodatkowej patelni, ale zapewnia zauważalnie bardziej złożony smak. Jest to opcjonalne, nie jest wymagane, ale warto to zrobić, jeśli masz czas.
Często zadawane pytania
Czy mogę użyć łopatki wieprzowej lub łopatki wieprzowej zamiast polędwicy wieprzowej?
Tak, a rezultat będzie w rzeczywistości jeszcze bardziej wybaczający. Łopatka i łopatka wieprzowa mają znacznie więcej tłuszczu i tkanki łącznej niż polędwica, co oznacza, że stają się delikatne i soczyste podczas długiego, powolnego gotowania i bardzo trudno je przegotować. Konsystencja łopatki po 8 godzinach na niskim poziomie jest bliższa szarpanej wieprzowinie — bardzo miękkiej i nadającej się do rozdrabniania — która sama w sobie jest pyszna, ale różni się od pieczeni z polędwicy pokrojonej na równe plasterki, na której powstał ten przepis. Jeśli używasz łopatki lub łopatki, zaplanuj dłuższy czas gotowania (8 do 10 godzin na niskim poziomie) i licz się z rozdrabnianiem lub ciągnięciem mięsa, a nie jego krojeniem.
Czy mogę użyć słodzonego musu jabłkowego?
Można, ale gotowe danie będzie zauważalnie słodsze. Słodzony mus jabłkowy przesuwa równowagę słodko-wytrawną znacznie w stronę słodyczy, co niektórzy lubią, a inni uważają za zbyt słodkie w kontekście wytrawnych dań. Jeśli masz tylko słodzony mus jabłkowy, rozważ pominięcie dodatkowego cukru w jego wariantach i podanie wieprzowiny z prostym, doprawionym, niesłodzonym dodatkiem, aby zrównoważyć smak dania.
A co, jeśli nie mam 6 do 8 godzin?
Gotuj na wysokiej mocy przez 3,5 do 4 godzin. Rezultat jest bardzo dobry – delikatny i aromatyczny – choć sos może być nieco mniej rozwinięty niż po pełnym gotowaniu w niskiej temperaturze, a tekstura cebuli będzie nieco mniej zmiękczona. Jeśli naprawdę masz mało czasu, ustawienie wysokiej mocy to niezawodna opcja.
Czy mogę dodać warzywa do wieprzowiny?
Tak. Pokrojoną w kostkę marchewkę, przekrojone na pół młode ziemniaki lub pokrojone w kostkę bataty można ułożyć warstwami wokół wieprzowiny, obok lub pod cebulą. Warzywa korzeniowe dobrze znoszą długie, powolne gotowanie i doskonale wchłaniają płyn z cebuli i jabłka. Miększe warzywa, takie jak cukinia lub zielona fasolka, należy dodawać dopiero w ciągu ostatnich 45 minut do godziny, aby nie stały się papkowate.
Jak przechowywać i wykorzystywać resztki?
Resztki wieprzowiny z sosem przechowywać w lodówce w zamkniętym pojemniku do 4 dni. Delikatnie podgrzać na patelni z przykryciem na małym ogniu lub w kuchence mikrofalowej z odrobiną wody lub soku jabłkowego, aby zapobiec wysuszeniu. Resztki polędwiczki wieprzowej doskonale nadają się na kanapki w miękkich bułkach z łyżką musu jabłkowego i plasterkiem ostrego cheddara. Dobrze smakują również poszatkowane lub pokrojone w kostkę, z ryżem, dodane do prostej zupy lub podane z jajkami sadzonymi na sycące śniadanie.
Wariacje warte wypróbowania
Wersja z cynamonem: Wymieszaj pół łyżeczki mielonego cynamonu i szczyptę mielonej gałki muszkatołowej z musem jabłkowym, a następnie polej nim wieprzowinę. To nadaje musowi bardziej jesienny, ciepły, korzenny charakter, który jest szczególnie atrakcyjny od września aż do okresu świątecznego. Cynamonowy mus jabłkowy ze sklepu również sprawdzi się jako zamiennik zwykłego musu.
Wersja z czosnkiem i ziołami: Przed gotowaniem obtocz wieprzowinę dwoma lub trzema zmiażdżonymi ząbkami czosnku i dodaj liść laurowy do warstwy cebuli. Wyjmij liść laurowy przed podaniem. Czosnek całkowicie zmięknie podczas długiego gotowania i nada sosowi głęboki, pikantny smak, który jest obecny, ale nie ostry. Kilka gałązek świeżego tymianku położonych na wieprzowinie nadaje delikatną, ziołową nutę, która pięknie komponuje się z jabłkiem.
Wersja z brązowym cukrem i syropem klonowym: Wymieszaj jedną do dwóch łyżek brązowego cukru lub czystego syropu klonowego z musem jabłkowym przed dodaniem go do wolnowaru. Dzięki temu sos będzie nieco bardziej karmelizowany, bogatszy i o głębszej słodyczy – idealny, jeśli serwujesz go większej grupie i masz ochotę na coś bardziej wykwintnego.
Wersja z musztardą i jabłkiem: Posmaruj doprawioną wieprzowinę jedną do dwóch łyżek musztardy pełnoziarnistej lub Dijon, a następnie polej musem jabłkowym. Musztarda dodaje pikantnego, kwaskowatego posmaku, który dobrze komponuje się ze słodyczą jabłka i nadaje sosowi bardziej złożony smak. Ta wersja szczególnie dobrze smakuje z pieczonymi warzywami korzeniowymi.
Wersja z cydrem jabłkowym: Zastąp pół szklanki musu jabłkowego taką samą ilością mocnego lub niefiltrowanego cydru jabłkowego. Cydr doda więcej płynności i głębszego, bardziej złożonego smaku jabłka z przyjemną kwasowością. Sos będzie nieco rzadszy, ale bardziej niuansowy, a gotowa wieprzowina będzie miała wyraźniejszy jabłkowy charakter.
Co podać?
Naturalne bogactwo i delikatna słodycz musu jabłkowego wymagają dodatków, które są albo neutralne i skrobiowe, albo świeże i lekko pikantne. Maślane puree ziemniaczane to najbardziej naturalny towarzysz — kremowe i neutralne, stanowią idealną bazę dla sosu jabłkowego, który się rozpływa. Makaron jajeczny wymieszany z odrobiną masła sprawdza się podobnie i ma szczególne powinowactwo z wiejskim charakterem tego dania. Pieczone słodkie ziemniaki odzwierciedlają słodycz jabłka, nie rywalizując z nim. W przypadku zielonego warzywa najlepiej sprawdzi się coś prostego — gotowana na parze zielona fasolka, pieczone szparagi, smażony szpinak lub chrupiąca surówka z kapusty z lekkim dressingiem octowym, który przełamuje bogactwo smaku. Ciepłe bułki lub chrupiący chleb wiejski są ważne na stole — sos jest zbyt dobry, aby zostawić go na talerzu. Mały słoiczek ziarnistej musztardy lub butelka octu jabłkowego na stole pozwalają każdemu, kto chce dodać więcej wyrazistości, dodać go samodzielnie.
Przechowywanie:
Resztki wieprzowiny i sosu można przechowywać w lodówce w zamkniętym pojemniku do 4 dni. Przechowuj je razem – sos utrzymuje wilgotność wieprzowiny podczas przechowywania i podgrzewania. Delikatnie podgrzej na małym ogniu na patelni z przykryciem, dodając w razie potrzeby odrobinę wody lub soku jabłkowego, aby sos pozostał płynny. Wieprzowinę można również zamrozić na okres do 2 miesięcy, chociaż jej konsystencja po zamrożeniu i rozmrożeniu jest bardziej miękka niż świeżej. W przypadku zamrażania, przechowuj z dużą ilością sosu, aby chronić mięso przed wysuszeniem w zamrażarce. Rozmroź przez noc w lodówce przed podgrzaniem.
Proste jedzenie w najlepszym wydaniu.
Polędwica wieprzowa Amish Apple z wolnowaru przypomina, że niektóre z najsmaczniejszych dań pochodzą z najprostszych połączeń. Pięć składników, jeden garnek, długie, powolne gotowanie i obiad gotowy – prawdziwie delikatna pieczeń w rustykalnym sosie, który ma więcej smaku, niż sugeruje lista składników, gotowa nakarmić każdego, kto usiądzie do stołu. To przepis, który staje się niezawodnym daniem właśnie dlatego, że wymaga tak niewiele, a daje tak wiele. Zrób go raz, a zrozumiesz, dlaczego wciąż jest zamawiany.
Cieszyć się!
